Ile jest kobiety w kobiecie po menopauzie?
W telewizji usłyszałam zdanie:
„Kobieta po menopauzie przestaje być kobietą…”
Zatrzymało mnie.
Nie dlatego, że mnie zabolało.
Zatrzymało mnie, bo to zdanie mówi więcej o lęku świata niż o nas.
Świat wie, jak obsługiwać kobietę, która chce się podobać.
Wie, jak ją oceniać, klasyfikować, mierzyć.
Wie, jak ją chwalić za młodość, gładką skórę, energię „jeszcze przed”.
Nie wie, co zrobić z kobietą, która już nie musi.
Menopauza nie jest końcem kobiety.
Jest końcem dostosowywania się.
Kończy się biologiczna gotowość do rodzenia dzieci.
Zaczyna się gotowość do rodzenia siebie.
To jest moment przejścia. Nie medyczny — egzystencjalny.
Ciało przestaje być podporządkowane cyklowi, który przez dekady regulował nasze życie.
Hormony się zmieniają. Sen się zmienia. Temperatura ciała się zmienia.
Zmienia się też perspektywa.
W tym wieku nie chcemy już być tylko ładne.
Chcemy być prawdziwe.
Nie chcemy być pożądane wyłącznie za ciało.
Chcemy być pożądane za obecność.
Nie chcemy być „młode duchem”, jakby dojrzałość była czymś wstydliwym.
Chcemy być dojrzałe ciałem — świadome, osadzone, uczciwe wobec siebie.
Może właśnie wtedy zaczynamy być sobą bez lęku, że przestaniemy się podobać.
Bo ile jest kobiety w kobiecie po menopauzie?
Może pierwszy raz — cała.
Nie jesteśmy już projektem.
Nie jesteśmy obietnicą.
Nie jesteśmy potencjałem.
Jesteśmy faktem.
Nasze ciało nie jest reklamą płodności.
Jest historią.
Jest mapą.
Jest świątynią po przejściach.
Ma blizny.
Ma zmarszczki.
Ma zmęczenie zapisane w mięśniach.
Ale ma też doświadczenie, którego nie da się kupić ani udawać.
W kulturze, która gloryfikuje młodość, kobieta po menopauzie staje się niewygodna.
Nie da się jej łatwo sprzedać.
Nie jest już „w drodze do”.
Ona już jest.
Tyle jest kobiety w kobiecie po menopauzie:
tyle, ile odwagi, by nie udawać.
Tyle zgody na zmarszczkę.
Tyle ognia w oczach.
Tyle czułości do swojego ciała, które przeszło przez życie.
Menopauza nie odbiera nam kobiecości.
Odbiera iluzję, że kobiecość trzeba komukolwiek udowadniać.
To moment, w którym przestajemy być biologicznie „przydatne”.
I zaczynamy być niebezpiecznie wolne.
A świat nie boi się naszej menopauzy.
Świat boi się naszej wolności.
Media społecznościowe
A website created in the WebWave website builder.